برای فرشته بودن کافیه مادر باشی...
قدر فرشته های زندگیمونو بدونیم...
بیائید بالهایی برای این فرشته زمینی باشیم...

پدر...

      پینه دست هایت

                همچون بغض ترانه های دلت

                                               هنوز نترکیده اند،...

فکر کن تو عصر حجری
اونوقت...
نقش می زنه حرفای نگفتت،
روی دیوارای سنگی زندگیت.
زمان زیادی هم نمی گذره که...
نقاشیهات می شن جزئی از سنگ.
یه روزی یکی می یاد،
می شینه پای حرفای سنگیت.

مگه می شه بعضی آدمـا رو فرامـوش کرد...
مگه می شه بارش بارون رو فرامــوش کرد...
قطره های دونه به دونش رو فرامـوش کـرد...
اون بغضای رعدو برقیش رو فـرامــوش کـرد...
نه...
نمی شه فـــرامــوش کرد...

  می نویسـم شـــرح ایــن غم نامــــــه را
  داستـــان مشکــــ و اشـکـــ و تیـــــــر را
  می نویسم از سری کز عشق دوستـــــ
  کــــــرد حیــــران تیغـــــه شمشیـــــر را

  گوئیــــــا بــــا آن هـــمـــــه بیـــگانــگــی
  آبـــــــ هم با تشنگـــان بیگــــانه بـــــــود
  در میــــــان آن همــــــه نـــامــــردمـــی
  اشـکـــــ آبـــــــ و دیـــده ها پیمــــانه بود

حال دل آدما گاهی تو نوشته هاشون گم می شه...

کمتر کسی پیدا می شه که اونا رو بفهمه...

خاطره ها روی هم انبار می شن ...

تنها کاری که ازشون بر میاد اینه که گاهی به یاد ما بیاند.

آره...یادش بخیر...

روزگار می گذره و روز به روز و سال به سال بزرگ شدیم...

با بزرگ شدنمون مشکلاتمون هم بزرگ شدن...

خواستی حرفــی بگـــویی...

اما سکوت نمی گذاشت صدایت رو بشنوم.

نمی دونم...

چگونه سکوت رو بجای واژه ها معنـــا کنم...

برداشت شما از تصویر بالا چیه ؟